केवल मेरो कुरा

नेपालका कमै ब्लगहरु म पढ्ने गर्छु । कति ब्लगहरु मलाई खाली राजनैतिक अस्तव्यस्ताहरुको एउटा पोका लाग्छन् । हुन त राजनीतिको तरंगले सबैलाई छोएको बेला ब्लगहरु यसको अपवाद नहोलान् भन्न म सक्दिन पनि । मेरै कतिपय लेखहरु पनि राजनैतिक तरंगले भरिएका छन् । तर पनि किन हो मलाई पढ्न मन लाग्दैन । फेरी त्यसो भन्दैमा मलाई राजनीतिका कुराहरु मन पर्दैन भन्ने पनि होइन । मेरा साथीहरुको अनुभवमा म मा राजनैतिक चेतना छ र म राजनीतिलाई खुब ध्यान दिन्छु । दिनमा कम्तिमा एकचाटि खोल्ने वेभसाइटको कुरा गर्नुपर्दा खाली समाचार साइटहरु मात्र हुन्छन् । BBC, CNN Politcs, Nepalnews, eKantipur, bignepal र The himalayantimes बाहेक अरु साइटहरु म कमै खोल्छु (Facebook लाई छोडेर ।
जब पनि मलाई एकदमै अल्छी लाग्छ र मेरो दिमाख सुत्न जान्छ तब म ब्लगहरु पढेर रमाईलो मान्ने गर्छु । आज पनि यस्तै अल्छीको सिकार भइरहेको थिएँ । अल्छी लागि लागि नेपाली ब्लगरहरुको directory bloggers.com.np खोले र अर्चना श्रेष्ठको ब्लगमा पुगेँ । अरु लेख त त्यस्तै हो तर उनको नयाँ लेख जोनको प्रेरणा पढेर चाहि मलाई खुबै रमाईलो लाग्यो । एक त आफुले चिनेको शिखा दिदि र स्याप नेपालको नाम भएर पनि होला र अर्को रमाईलो लाग्यो उनको लेखन शैली… उनको मानिसहरुलाई कम्प्युटर सिकाउने इच्छा पुरा गर्नलाई चालेको कदम देखेर मलाई साहै्र खुशी लाग्यो । सबैको केही न केही इच्छा त हुन्छन् तर त्यो इच्छा पुरा गर्न कमैले पाइला चाल्ने गर्छन् । कदम चालेकोमा अर्चनालाई शुभकामना । र स्याप नेपाल र शिखा दिदिलाई पनि all the best.
तर उनको सपना चाहि मलाई अलि ठुलै लाग्यो । अर्चनाबाट सिकेकाहरुले गाउँमा गएर अरुलाई कम्प्युटर सिकाउनको लागि भौतिक पुर्वाधार पनि त चाहियो नि । के त्यो सम्भव होला ? हुन त यो कुरा राख्नु अलि निराशावादी हुनु ठहरिएला तर पनि वास्तविकतालाई केलाउदा अलि गाह्रै छ जस्तो लाग्छ ।
अर्चनाको व्लग पढ्दै थिएँ… सोच आयो साँच्चि नै यसरी आफ्नै मनको कुरा खोल्ने कति जना नेपाली व्लगर होलान् ? मलाई साह्रै जान्ने इच्छा छ । तपाईलाई केहीको नाम थाहा छ भने किन मलाई जानकारी दिनुहुन्न ? किन सोधेको भन्दा प्राय गरेर मलाई personal touch भएका ब्लगहरु पढ्न खुब मन पर्छन् । आफुलाई अरु भन्दा माथि राखेर लेखिएको लेखहरु म कमै पढ्ने गर्छु किन भन्दा त्यस्ता लेखहरु मलाई पढ्न साह्रै अल्छी लाग्छ । हुन त कति मेरै लेखहरु पनि त्यस्ता छन् । भर्खर भर्खर लेख्न सुरु गर्दा मेरो मनको कुरा अरुलाई किन सुनाउने भन्ने सोच थियो मेरो । त्यही भएर मैले कहिले आफ्नो मनका कुराहरु बाहिर पोखिन । अरुको ब्लग होस् वा कुनै लेख पढ्दा जहिले पनि म सोच्ने गर्थे यो मान्छेले यो अवस्थामा के सोच्यो होला के गर् यो होला…। जहिले पनि म यसरी सोच्ने गर्थे । कहिलेकाही आफै एक पाठक भएर म मेरो लेख पढ्ने गर्छु । अनायसै एक दिन मैले अरुको लेखको बारेमा सोच्ने गरेको कुरा आफ्नै लेखमा सोचेँ र महशुस गरेँ म आफ्नो कुरा भन्नलाई यतिको समय खर्च गर्छु भने मैले मेरो कुरा किन लुकाउने अनि म आफ्नो मनको कुरा आफुले अनुभव गरेका कुराहरु बढी लेख्ने गर्छु । तर कति साथीले चाहि के लेखेको भनेर भन्ने पनि गर्छन् । तपाईलाई चाहि कस्तो लाग्छ